22 maart

Verhaal ter opmaat van de online kerkdienst van 22 maart 2020
door ds. Jantine Heuvelink



Mama, hoe gaat het nou verder met de dozen in de kerk, we gingen toch een hoge stapel maken?

Ja, liefje, dat dozenproject gaat nu niet verder.

Maar we zijn nog maar bij 16, het moeten er toch 40 worden en dan wordt het toch Pasen?!

Ja, dat is jammer, het was leuk, hè, om zo’n berg van dozen te maken?

Dus dit jaar wordt het geen Pasen… vind ik wel jammer.

Wat? Jawel, het wordt wel Pasen, alleen het veertigdagenproject, dat gaat niet door.

Maar dat moest toch, we moesten toch elke week verder bouwen en dan leren van Jezus op de berg om dan klaar te zijn met Pasen?

Ja, maar daar hangt Pasen niet van af, Pasen wordt het sowieso.

Hoe kan dat dan?

Weet je, het lijkt op jarig zijn. Elk jaar op je verjaardag vier je dat je eens geboren bent en hoe lang dat geleden is. Maar als je je verjaardag niet viert, betekent dat niet dat je niet geboren bent of niet ouder wordt. Je bent dan wel jarig, maar je hebt het niet feestelijk voorbereid. Met Pasen is het ook zo, dat bereiden we altijd 40 dagen voor, of eigenlijk 7 weken. En daarna ben je helemaal klaar om Pasen te vieren en dan is het echt feestelijk. Maar zonder al die voorbereiding, zoals die berg van 40 dozen die jullie gingen maken, zonder die voorbereiding wordt het nog steeds wel Pasen, hoor. En dat komt omdat Pasen al is geweest, net als dat je al geboren bent. Pasen is al gebeurd, dat kun je altijd vieren.

Ik snap het niet.

Pasen is het feest van een nieuw begin, van God die mensen laat leven in vrijheid en van Jezus die de mensen liet zien hoe dat kan, ook als je denkt dat het nooit meer wat wordt in deze wereld, of met jezelf. Dat viéren we met Pasen, maar dat wéten we nu al.

Oké… dus vorige week zei je dat je van God niet naar de kerk hoeft en nu zeg je dat je Pasen niet per se 40 dagen hoeft voor te bereiden…

Nee inderdaad het hoéft niet. Maar het is wel fijner, toch?

Ja. Mag ik kijken hoeveel dozen we in huis hebben en dan een stapel maken zo hoog als tot de hemel?

Ja hoor, dat mag, doe maar.   

15 mrt

Verhaal ter opmaat van de online kerkdienst van 15 maart 2020
door ds. Jantine Heuvelink



Mama, waar is iedereen? Is iedereen verstopt of zo?

Nee, liefje, de mensen zijn allemaal thuisgebleven, vanwege het coronavirus, weet je nog?

Oh, maar mama, is de kerk dan nu voorbij?

Nee de kerkdienst is niet voorbij, daar gaan we nu toch mee beginnen, maar dan zo dat iedereen thuis meeluistert via het internet.

Waarom?

Nou, dan is het tóch een zondag met een kerkdienst in de Oranjekerk.

Echt? Maar niemand kan jou zien!

Nee, en ik kan óók niemand zien.

O… Dus dat is eigenlijk net als met God?

Hoe bedoel je?

Nou die kan je toch ook niet zien?

Ah, zo bedoel je, ja dat zeg je goed. We zijn vandaag samen kerk, maar we kunnen elkaar niet zien. Weet je dat dat eigenlijk ook altijd is op alle andere dagen van de week? Dan zijn we ook kerk. En er zijn ook mensen die al heel lang of heel vaak niet naar de kerk kunnen komen. Die horen ook bij de kerk. Kerk is eigenlijk heel vaak wat je niet kunt zien. Kerk dat is ook dat je weet waar je bij hoort of wilt horen, dat je dingen doet, anderen opzoekt, dingen wil weten en er tijd voor wilt nemen…

Maar voor God hoef je dus eigenlijk helemaal niet naar de kerk te gaan?

Nee, het hóéft niet. Maar vaak is het wel makkelijker als je wel naar de kerk kunt gaan als je iets wil weten over God of God wil danken.

Ik vind het wel gek zo. Wanneer begint het nou?

Het ís al begonnen.